Dagboek IVF: The end

Het heeft langer geduurd dan ik zelf voor mogelijk had gehouden. Ik was er niet eerder aan toe om het slotstuk van dit dagboek te schrijven. De verwijdering van mijn baarmoeder en de nasleep heeft misschien toch meer impact dan ik aan mezelf wil toegeven. Ik heb namelijk het idee dat ik mezelf er mentaal aardig doorheen sleep. Of dat ook echt zo is zal de toekomst uitwijzen. Fysiek is het daarentegen een zware dobber. De operatie is inmiddels vier maanden geleden. En ik moet zeggen dat ik meer goede dan slechte dagen heb. De pijn en machteloosheid van de eerste weken zijn voorbij. Het opbouwproces is in volle gang. Maar topfit kan ik mezelf nog niet noemen.

Klachtenvrij ben ik niet. Er zijn momenten dat ik me een uitgedroogde druif voel. Oud en vermoeid. Tobbend met pijn bij het plassen en incontinentie. Mijn blaas heeft tijdens de operatie een goeie opdonder gehad. Dat was in de eerste dagen na de ingreep al te merken. Ik heb het uitgegild van de pijn toen mijn katheter werd weggehaald en ik weer geacht werd zelf te kunnen plassen. Een drama was het. In optima forma. Ik zakte door het toilet van de pijn. Ondanks bergen paracetamol, diclofenac en niet te vergeten de shotjes morfine die ik mezelf mocht toedienen. En het ergste was nog dat er niks uit kwam! Na 24 uur afzien besloot de gynaecoloog me uit mijn lijden te verlossen en opnieuw een katheter te plaatsen. Lag ik dus een paar dagen langer dan de bedoeling was vast aan slangen en afvoerleidingen.

Nee, ik heb het niet echt fijn gehad in het ziekenhuis. De dag van de operatie leek ik er fluitend doorheen te fietsen. Natuurlijk met dank aan een giga dosis pijnstilling riep ik ‘s avonds stoer uit: ,,Nou, als dat alles is!” Had ik de duivel maar niet zo luid verzocht .. Mijn god, wat heb ik het daarna voor m’n kiezen gekregen. Toch heb ik drie dagen later zelf gevraagd of ik van de morfine af mocht. Ik redeneerde zo dat als ik toch nog omviel van de pijn, die shotjes ook geen soelaas boden. En ik vond het gewoon geen fijn idee dat ik mezelf daar lag te drogeren. Nee, dan maar wat meer zetpillen diclofenac erin. Daar had ik nog een beetje het gevoel bij dat ze verlichting gaven. Gevolg van het dichtdraaien van de morfinekraan was wel dat ik waanzinnig emotioneel werd. De tranen bleven maar vloeien. Daar lag ik dan in dat rotbed immobiel te wezen, vastgeketend aan alle kanten. Baarmoederloos en bij tijd en wijle (letterlijk) om mijn moeder roepend van de pijn. Ik had het wel eens leuker gehad in mijn leven …

Gelukkig mocht ik op vrijdagochtend opnieuw een poging doen om zelf te plassen. MIjn blaas had een paar dagen extra rust gekregen. Dat was natuurlijk een spannend moment want als het zou lukken mocht ik misschien diezelfde middag nog naar huis. Het was geen pretje en ik zag weer sterretjes maar in verhouding met een paar dagen eerder was het best te doen. Er kwam in ieder geval urine uit! Na een paar keer plassen en ‘blatheren’ (controleren met een echo of ik mijn blaas goed leeg plaste) was de verpleegkundige helemaal tevreden. De echo gaf steeds een waarde nul aan. Mijn blaas liep keurig leeg en ik was zo blij als een kind. Ze had me bijna een plakplaatje gegeven. Man, man .. wat ga je terug naar af in zo’n situatie. Fysiek een wrak en volkomen overgeleverd aan de behulpzaamheid van verplegend personeel en familie.

Maar ik mocht naar huis! Lekker terug naar mijn eigen bank en bed. En nog belangrijker, man en kind. Wat had ik kleine Kaspertje moeten missen in dat rotziekenhuis. Knuffelen ging natuurlijk niet met al die slangen aan mijn lijf. Ziet er ook eng uit voor zo’n kind. Een kusje geven is toch anders als er een zuurstofslangetje uit mama’s neus bungelt. Hij heeft het er nu nog over. En als hij met papa weg is geweest en weer terug komt, gaat hij in huis als eerste op zoek naar mij. Zou ik er wel zijn? Of ben ik misschien weer in het ziekenhuis? Ook voor dat kleine manneke heeft het een behoorlijke impact gehad. Als ik nu eens een vermoeide zucht slaak vraagt hij heel bezorgd: ,,Wat is er mama? Moet je weer naar het ziekenhuis?” Of ,,Ga jij maar lekker op de bank liggen.” Schattig, maar je zou je kindje van twee natuurlijk het liefst niet opzadelen met zo’n plaatsvervangende bezorgdheid.

Eenmaal thuis viel het de eerste week zeker niet mee. De pijnstilling afbouwend en weer wennen aan af en toe zelf iets doen (douchen bijvoorbeeld) was een enorme opgave. Mijn lichaam voelde alsof ik een zwaar ongeluk had gehad en tegelijkertijd kampte met een kater van hier tot Tokyo. Maar dan eentje die maar niet over wilde gaan. Hoort er allemaal bij en het was iets dat ik simpelweg moest accepteren. Dit herstelproces viel niet versnellen. Hier was geduld, heel veel geduld de enige optie. En langzaam maar zeker voelde ik me inderdaad elke dag een ietsiepietsie beter. Elke dag wat mInder pijn, wat minder misselijk en wat minder moe. En elke dag wat meer conditie, wat meer hoop en wat meer goede moed. Nu, vier maanden later, heb ik het ergste achter de rug. Ik ben warempel een paar weken geleden weer begonnen met hardlopen. Drie-en-halve kilometer hou ik alweer vol, non stop. Ik ben trots op mezelf.

Fysiek gaat het dus de goede kant op. En mentaal wacht ik maar op de klap die misschien nog gaat komen. Ik verwacht eigenlijk van niet. Het is nogal een complex geheel. Je hebt twee jaar gedeald met een vorm van kanker. Dat is op zich al een dingetje. En ik heb mijn (tweede) kinderwens moeten opgeven. Zwanger worden is nou eenmaal erg lastig zonder baarmoeder.

Wat ik al schreef .. ik heb er tot nu toe weinig last van. Misschien duw ik het weg .. Zou kunnen. En is dat ook de reden dat ik zo lang heb gewacht met het schrijven van het laatste hoofdstuk in dit dagboek. Zou kunnen. Zeggen dat ik er vrede mee heb gaat misschien ook weer wat te ver. Ik baal er nog steeds ontzettend van dat het zo is gelopen. Maar that’s life! We krijgen allemaal teenentander op ons bordje. Dit was voor mij weggelegd. En nu het achter de rug is geven we ons leven een andere wending. Welke, dat weet ik nog niet precies. Hoeft ook niet van mezelf. Ik zie wel wat er verder op mijn pad komt. In ieder geval wil ik ongegeneerd gaan genieten van de 1,5 jaar dat Kasper nog dagelijks bij mij is. Straks gaat hij naar groep 1 en is die fase ook weer voorbij. Ik probeer zoveel mogelijk in me op te zuigen. Want deze tijd komt nooit meer terug. En ik kan het niet overdoen met een tweede kindje. Dat (dag)boek is voorgoed gesloten.

Blader hier terug in mijn dagboek.

Lees ook:Froukje de Both met zwangerschapsverlof
Lees ook:Dagboek van een IVF-poging: kombrink.krijgteenbaby.nl
Lees ook:Dagboek IVF: we doen het dus niet!
Lees ook:Dagboek IVF: doen we het of doen we het niet?
Lees ook:Dagboek IVF: doen we het of doen we het niet

3 Reacties // Reageer

3 thoughts on “Dagboek IVF: The end

  1. Petra

    Knuffel!

      /   Reply  / 
  2. Esme

    Jeetje Liesbeth wat een zware tijd is dit geweest voor jou maar natuurlijk ook voor je naasten.
    Zeker als je leest dat het zo’n impact op Kasper heeft.

    Ik hoop voor je dat je de weg omhoog blijft vervolgen zonder al te veel en zeker zonder hele zware dipjes.

    Je klinkt heel moedig, heel goed!

    Ik wens je heel veel sterkte en heel veel geluk!

    Liefs,
    Esme

      /   Reply  / 
  3. Claudia

    Hey Liesbeth,

    Na een lange tijd kwam ik jou weer tegen op het world wide web…vraag me niet hoe…
    Ik weet niet of je me nog herinnnert, ik ben de mama van Diégo (14-01-`07)
    Heel lang heb ik je andere dagboek nog gevolgt omdat ik het vooral leuk vond de ontwikkelingen van Kasper te volgen tot het daar stil werd….en nu dit…
    Verschrikkelijk voor je en dat je hiermee ook gelijk jullie wens voor een tweede kindje op hebt moeten geven.
    Ik wens jullie alle goeds,

    Liefs Claudia

      /   Reply  / 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>