Dagboek IVF: we doen het dus niet!

Nog vier dagen tot de operatie. Ik schijt zeven kleuren, daar zal ik maar geen doekjes om winden. Een keizersnede is al geen pretje en dit schijnt nog tig keer erger te zijn. Alle vrouwen die zelf een baarmoederverwijdering hebben ondergaan drukken me op het hart ‘om er toch vooral de tijd voor te nemen’. Er zegt er niet eentje dat het wel meevalt. Dat geeft me eigenlijk nog de meeste kriebels. Zij weten immers waar ze over praten. Ik weet dat nog niet. Heb er uiteraard wel de boekjes op nageslagen maar dat is slechts theorie. En woensdag heb ik een voorbereidend gesprek gehad dat niet bepaald vertrouwenwekkend was. Integendeel!

Maandag kreeg ik een telefoontje van de afdeling opname dat ik volgende week maandag (16 maart) om 8.30 uur mag aantreden in het ziekenhuis. Ik zal dus grote kans in de ochtend geopereerd worden. Wanneer precies is nog onduidelijk maar ik hoop uiteraard snel na aankomst. Zodat ik niet al te lang de kans krijg om mezelf op te vreten van de zenuwen. Want dat doe ik nu al. De afgelopen week is een aaneenschakeling van gebeurtenissen die onomstotelijk duidelijk maken dat in mijn hoofd eigenlijk alleen nog maar plaats is voor de operatie.

Ik ben diverse keren m’n mobiele telefoon kwijt geweest met als triest dieptepunt dat ik het ding uiteindelijk terugvond in de wasmachine. Lekker schoon dat wel maar uiteraard volkomen onbruikbaar sindsdien. De sim doet het nog wel gelukkig maar alle nummers die ik de afgelopen jaren zorgvuldig verzameld had ben ik kwijt. Een metafoor voor m’n leven op dit moment? Zo voelt het wel. Misschien moet ik zelf ook eens in de wasmasjien op een kookprogramma. Kan ik er weer fris en fruitig tegenaan. Anyway .. mocht iemand dit lezen en mij de grote gunst willen bewijzen een sms’je te sturen, dan is mijn dank groot. Kan ik mijn telefoonboek tenminste weer een beetje op orde brengen.

Okee, dat van die telefoon is natuurlijk geen ramp. Is maar een ding. Ik ben van de generatie die het het grootste deel van d’r leven zonder zo’n apparaatje heeft moeten doen. Maar zo zijn er de afgelopen weken diverse dingen gepasseerd. Vanochtend nog een fles koffiemelk kapot laten vallen in de supermarkt. Allemaal niet ontzettend erg. Maar als je zo een aantal dagen achter elkaar aanrommelt slinkt je zelfvertrouwen tot minieme proporties. En ben je blij als de dag erop zit en je er zonder al te grote kleerscheuren doorheen bent gekomen. Daarom is het maar goed dat het aftellen nu echt begonnen is. Daarna wordt het hopelijk allemaal beter, mooier en overzichtelijker.

Al zal ik tot aan het moment van de operatie nog wel even op m’n qui vive moeten blijven. Want gisteren tijdens het voorbereidend opnamegesprek moest ik de verpleegkundige van dienst toch weer even op een ‘foutje’ wijzen. Na het doornemen van allerlei administratieve gegevens (wie is contactpersoon?/welke medicijnen slikt u? .. etc.) ging er bij mij ineens een belletje rinkelen. Ik was al wantrouwend geworden toen ik op mijn vraag ‘Hoe lang duurt de operatie eigenlijk’ het antwoord ‘een half uurtje’ kreeg. Ik was aangenaam verrast maar heb wel duidelijk laten merken dat ik me dat bijna niet kon voorstellen. Zo kort! Maar ja .. ze had het nog nagekeken op de OK-sheet. Er stond toch echt 30 minuten.

Even later, nadat de hele meuk de revue was gepasseerd (onder meer nuchter zijn, paracetamol, diclofenac, infuus, operatiejasje, scheren, katheter, morfinepomp, medicijnen tegen de misselijkheid … noem maar op) zei ze tegen me: ,,En u moet er rekening mee houden dat u misschien wel een nachtje moet blijven.” Mijn mond viel letterlijk open van verbazing. Waarop ik alleen nog maar stomverbaasd kon uitroepen: Bij een baarmoederverwijdering!!?? Daar staat toch minimaal vier, vijf dagen voor!!?? Ineens drong het tot me door dat dit helemaal niet over mij ging maar over iemand anders. Dat heb ik ook gezegd. Waarop ze ineen kromp en met de staart tussen de benen afdroop. Om vervolgens met een rood hoofd terug te keren in de spreekkamer. En de mededeling dat ze inderdaad dacht met iemand anders van doen te hebben. Onvoorstelbaar, toch?

Op dat moment kon ik alleen maar denken: ik wil hier vandaan. En zo snel mogelijk. Inderhaast kreeg ik nog allerlei drankjes toegestopt waar ik zondagavond al mee moet beginnen. Bedoeld om een beetje goed door de narcose heen te komen. En er vooral niet al te belabberd weer uit te komen. Dat is dus ook niet voor niks, ben ik bang.

Zo is het al met al een geweldige week. Nog vier dagen gaan we in volle vaart bergafwaarts. Het kan altijd nog erger, dat besef ik dondersgoed. We moeten de grond nog raken. Maar daarna mag ik hopelijk, eindelijk, na drie jaar ziekenhuizen weer beginnen aan een klimmetje bergopwaarts. Ik zal ongetwijfeld nog heel wat keren neerstuiteren maar ik ben ervan overtuigd dat alles wat hierna komt alleen maar beter kan zijn. Helpen jullie het me hopen? Ik heb alle steun nu harder nodig dan ooit.

Blader hier terug in ons IVF-dagboek.

Lees ook:Dagboek IVF: we doen het dus niet!
Lees ook:Dagboek IVF: doen we het of doen we het niet
Lees ook:Dagboek IVF: doen we het of doen we het niet
Lees ook:Dagboek IVF: doen we het of doen we het niet?
Lees ook:Dagboek IVF: uit respect voor Jade Goody

13 Reacties // Reageer

13 thoughts on “Dagboek IVF: we doen het dus niet!

  1. Melissa

    Jaja, lekker zo’n intake idd. Ze hebben mij eens een heel voedingsschema voorgehouden voor een bottransplantatie. Om na het hele gesprek te eindigen met: ‘maar ze gaan toch uw kaken loskoppelen en breken? Niet? Oh, dan heb ik de verkeerde voor me. Dan is dat alles niet van toepassing op u’ Nou dan ga je wel vol zelfvertrouwen onder narcose!

    Ik zou graag volgende week ff langs komen in het ziekenhuis, maar weet niet of je dat überhaupt wel zou willen. Ik sms nog wel ff!

    Denk aan jullie!

      /   Reply  / 
  2. Lia

    Lieve Liesbeth, ik ken je dan wel niet persoonlijk, maar ik leef ontzettend met je mee. Heel veel sterkte de komende tijd!

      /   Reply  / 
  3. Ester

    Ik help heel hard hopen!!!

    Hou vol, ik denk ook aan je!

    liefs,
    Ester

      /   Reply  / 
  4. Esther

    Hoi Liesbeth,
    Ik wil je alvast heel veel sterkte wensen voor de komende dagen en natuurlijk het meest voor de 16e. Je bent supersterk, dat heb je al heel vaak bewezen, dus dit gaat ook lukken. Hou je taai.
    Liefs,
    Esther

      /   Reply  / 
  5. Beppie

    Hoi Liesbeth,

    Tjee, wat lees ik nou? Ik had al een tijdje niks meer gehoord, en dacht van de week nog “geen nieuws, is vast goed nieuws” en nu lees ik dit?
    Ook een flinke blunder van die arts om zo’n fout te maken! Zo vreet je je helemaaaaal op voor zo’n ingreep! Nou ja, ik zal aan je denken morgen!

    Heel veel sterkte, meid!

    Liefs van je nicht Beppie

      /   Reply  / 
  6. Dolce

    Hallo Liesbeth,

    Het volet waarschijnlijk als D-day die nog moet komen. Ik zal morgen aan je denken en wensen dat het allemaal meevalt. Alhoewel ik dat inderdaad vermoed tegen beter weten in is. Grappig dat jij een zelfde virtuele band voelt als ik. Ook al hebben we elkaar al een hele tijd niet opgezocht (inderdaad veel en veel te druk met real life dingen), toch denk ik met regelmaat aan de kombrinkjes en het dol, dwaze en heftige leventje wat jullie leiden of zoals nu wat jij lijdt. Dame heel veel sterkte morgen en dat vanaf overmorgen je je leven weer mag leiden (zonder ij).

    Die hormoonsprong die je nu in 1 keer gaat maken, zal waarschijnlijk de grootste hindernis worden die je nu nog moet maken, hopelijk ontvang je alle liefde en steun van je gezinnetje. Geef Kapser een dikke kus, krijgt ie er ook 1 van zijn ienieminie vriendinnetje Anne Fleur.

    Liefs Dolce
    Die het heeeeel waarschijnlijk ook bij één lief klein meisje,mensje laat.

      /   Reply  / 
  7. Ester

    Ik hoop dat alles goed gegaan is…

    liefs,
    Ester

      /   Reply  / 
  8. [email protected]

    Heej meissie, hoe-gaat-tie?? Wat betreft die telefoon, maak je niet druk, ze kunnen die info zo van je “SIm-card” naar je nieuwe phone blazen in de telefoon shop en als die beschadigd is hebben ze ook altijd nog een backup bestand bij je provider hoor!! Hoe is de operatie verlopen?
    Love from the USA

      /   Reply  / 
  9. saskia

    Hallo Liesbeth,
    Hoe is de operatie verlopen? Ik hoop dat alles goed is gegaan en dat het herstel snel en voorspoedig gaat.
    Alle goeds, Saskia

      /   Reply  / 
  10. Saskia

    Hey Liesbeth,

    Wat een verhaal weer zeg. Ik hoop dat alles ondertussen rustig is en dat alles je mee is gevallen. Jammer dat ik je gemist heb op de 9 maanden beurs. Ik had je graag eens gezien. Ik denk aan je en duim voor je dat alles goed is gegaan

    groetje Saskia (KipKep)

      /   Reply  / 
  11. marian

    hoi liesbeth,
    we kennen elkaar niet maar ik heb 12 sept de wertheim-meigs operatie gehad. waarschijnlijk dezelfde als jij nu. het is heel zwaar maar het wordt beter. neem wel de tijd voor jezelf en wees niet zo ongeduldig als ik!! het is voor mij nu een half jaar verder en ik voel me vaker goed dan slecht dus ook voor jou komen er weer goede tijden!
    heel veel sterkte!!!
    groeten marian

      /   Reply  / 
  12. Esme

    Lieve Liesbeth,

    Ik wil je heel veel sterkte wensen en hopelijk herstel je goed.

    Liefs,
    Esme

      /   Reply  / 
  13. Erica

    Hallo Liesbeth, ik ken jou niet persoonlijk, maar las jouw verhaal.Ikzelf heb op 11 maart 2009 een Wertheim operatie gehad en ben nu op dit moment aan het “beteren”.

    Het is niet niks en ik ben zelf ook een heel ongeduldig persoontje, wil zo snel mogelijk weer alles kunnen doen…maar weet nu beter.Je lichaam geeft aan wat het wel en zeker nog niet kan.

    Neem de tijd om “goed” beter te worden en ik wens je een voorspoedig herstel

      /   Reply  / 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>